Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2020

“ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ” της Μαρίας Κωνσταντούρου, γράφει η Φαίη Δεληγιώργη

 Η άποψη της Φαίη Δεληγιώργη για το βιβλίο:


"ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ.."

Συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου..
Εκδόσεις Λιβάνης


Ένα ακόμη θαυμάσιο και ιδιαίτερο βιβλίο με τον τίτλο "ΠΑΛΊΡΡΟΙΑ.." καταθέτει στα χέρια των αναγνωστών της η αγαπημένη συγγραφέας ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΡΟΥ.

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που η συγγραφέας του υφαίνει αριστοτεχνικά στην ιστορία του και την παρουσιάζει μέσα από μια εξαιρετικά λεπτοδουλεμένη και γοητευτική γραφή που καθηλώνει.
Ένα βιβλίο με πληθώρα συναισθημάτων, άρτια σκιαγραφημένους χαρακτήρες και περιγραφές, που σίγουρα θα συναρπάσει και θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη του κάθε αναγνώστη, που θα επιλέξει να το διαβάσει και να ταξιδέψει μαζί του.

Ποβέλια, το στοιχειωμένο μικρό νησί απέναντι από τη Βενετία. Ένα απομονωμένο μέρος, πλαισιωμένο από θρύλους, με μια "μαύρη ιστορία" να το ακολουθεί μέσα στους αιώνες Όταν κατά το Μεσαίωνα ξέσπασε η επιδημία της πανώλης σκοτώνοντας χιλιάδες ανθρώπους, η Ποβέλια υπήρξε μάρτυρας αυτής της τραγωδίας, καθώς υπήρξε ο τόπος εξορίας του "Μαύρου Θανάτου", για χιλιάδες ανθρώπους που παρουσίαζαν τα συμπτώματα και στάλθηκαν εκεί για να καούν ζωντανοί. Η Ποβέλια τότε καλύφθηκε με μαύρη τέφρα και λείψανα και μετατράπηκε σε ένα απέραντο νεκροταφείο για αμέτρητες βασανισμένες ψυχές . Μια τέτοια βασανισμένη ψυχή, είναι και του Αλεσάντρο που συναντάμε μέσα στο αξιόλογο αυτό βιβλίο. Μέσα από μια συγκλονιστική αφήγηση ζούμε όλη την τραγική, εκείνη περίοδο, που γράφτηκε με μαύρα γράμματα στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας. Με το πέρασμα του χρόνου και στις αρχές του 20 αιώνα, η Ποβέλια χρησιμοποιήθηκε σαν ψυχιατρικό άσυλο και γίνεται ακόμη πιο τρομοκρατική, όταν αναλαμβάνει διευθυντής των γιατρών, μια εξαιρετικά επικίνδυνη, διεστραμμένη προσωπικότητα, που βασάνιζε με απάνθρωπο τρόπο τους ασθενείς του. Ο παράφρων "γιατρός", είχε μετατρέψει το καμπαναριό της εκκλησίας του ασύλου, σε τόπο μαρτυρίου των ασθενών, όπου τους επέβαλε σε λοβοτομές, χωρίς αναισθησία.. ο ανθρώπινος πόνος, ποτέ δεν τελείωνε στην Ποβέλια .

Ψυχές σε απομόνωση, ψυχές που σήκωσαν πολλά και λύγισαν, έγκλειστες, ανυπεράσπιστες, ψυχές στο περιθώριο της κοινωνίας, να αναζητούν μια σταγόνα ανθρωπιάς και αγάπης .

Με άρτια ψυχογραφήματα, ευαισθησία και σεβασμό, η Μαρία Κωνσταντούρου, σκιαγραφεί μοναδικά τις προσωπικότητες των πρωταγωνιστών της και πλέκει με επιδεξιότητα την πλοκή στο βιβλίο της. Παρασύρει τον αναγνώστη της στη δίνη των γεγονότων αβίαστα, με τις απίστευτες σκηνές και τους προσεκτικά μελετημένους διαλόγους που ντύνει το μυθιστόρημα της. Η συγγραφέας συνθέτει ένα αριστοτεχνικό κράμα ιστορικής πραγματικότητας και μυθοπλασίας, που συγκλονίζει τον αναγνώστη και εξιτάρει την αγωνία του λεπτό το λεπτό, σελίδα τη σελίδα.

Η συνύπαρξη των ηρώων ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν επιτυγχάνεται αρμονικά, προσφέροντας εναλλαγές συναισθημάτων, εικόνων και διαλόγων, που κρατούν την ροή του κειμένου να ρέει απρόσκοπτα, δίνοντας κινηματογραφικό χαρακτήρα στην έκβαση της υπόθεσης.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί ξέπνοα μια ιστορία που κινείται ανάμεσα σε δυο διαφορετικές χρονολογικά εποχές, γεμάτες με απροσδόκητες εξελίξεις, ανατροπές και αποκαλύψεις, που απογειώνουν την αφήγηση στο αξιόλογο αυτό μυθιστόρημα και κρατούν το ενδιαφέρον του στο ζενίθ.

Η γλώσσα λυρική, ρέει αβίαστα και ξεδιπλώνει το ανθρώπινο δράμα, χωρίς να κουράζει και να εκβιάζει συναισθήματα. Η πένα της Μαρίας Κωνσταντούρου ιχνηλατεί άψογα κάθε πτυχή του βιβλίου της και απογειώνει την αναγνωστική τέρψη. Ο τρόπος αφήγηση της είναι άμεσος, στρωτός, λεπτοδουλεμένος, ικανός να μεταδώσει το συναίσθημα αβίαστα και να κάνει τον αναγνώστη κοινωνό της ιστορίας και ενεργό δέκτη της έντονης εν συναίσθησης που του μεταδίδει.
Ένα δυνατό, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα, εξαιρετικά καλογραμμένο, που σε καθηλώνει και σε παρασύρει εύκολα να το ζήσεις και να το απολαύσεις, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα.

Σύνοψη βιβλίου από το οπισθόφυλλο…

Ποβέλια. Το στοιχειωμένο νησί κοντά στη Βενετία, όπου κατά τον Μεσαίωνα δέχτηκε χιλιάδες ανθρώπους χτυπημένους από τον μαύρο θάνατο, ενώ στις αρχές του εικοστού αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως ψυχιατρικό άσυλο. Εκατοντάδες ψυχικά ασθενείς υπέφεραν στα χέρια ενός παρανοϊκού γιατρού που τους χρησιμοποίησε σαν πειραματόζωα στις απάνθρωπες έρευνές του. Μέχρι και σήμερα ακούγονται πολλοί θρύλοι σχετικά με τους άρρωστους Βενετούς που περίμεναν να πεθάνουν, καθώς και για τα φαντάσματά τους που στοίχειωσαν το νησί.


Είναι όμως θρύλοι ή αλήθεια; Ο Αλεσάντρο, που θα αφήσει στην Ποβέλια την τελευταία του πνοή, θα γίνει μάρτυρας της Ιστορίας. Όμως θα καταφέρει να βοηθήσει τις έγκλειστες ψυχές που ζητούν τη γιατρειά; 
Θα θεραπευτούν οι πληγές με το πλήρωμα του χρόνου;
 
Ο άντρας κάθισε δίπλα της, κάνοντας το λεπτό στρώμα του κρεβατιού της να βουλιάξει. Μαζί του βούλιαξε κι η καρδιά της.«Μη φοβάσαι», ακούστηκε υπόκωφη η φωνή του. «Βαρέθηκα να περιφέρομαι τόσους αιώνες μόνος 
πάνω στις στάχτες. Θέλω έναν άνθρωπο για να μιλήσω. Να νιώσω ζωντανός ξανά...»Η φωνή του έφτασε σαν αντίλαλος στα αυτιά της. Η ανάσα του, όμοια με φλόγα, έγλειψε απειλητικά το πρόσωπό της. Τα ανύπαρκτα μάτια του θαρρείς και βυθίστηκαν στην ψυχή της. Παραλυμένη από τον τρόμο, έγειρε πίσω στο μαξιλάρι και τον άφησε να ξετυλίξει την ιστορία του.


Βρείτε το βιβλίο πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο 


Λίγα λόγια για την συγγραφέα..  

Κωνσταντούρου Μαρία


Γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθω νησιώτισσα και διατυμπανίζω πως είμαι από τη Χίο, το νησί της μητέρας μου. Οι γονείς μου ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσα να έχω.

Τα παιδικά μου χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, με εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής μου.

 Η περίοδος της εφηβείας μου, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, με πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. 

Τα μάτια μου παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή μου υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ' αφτιά μου, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια μου αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση μου έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους.
Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλ' αυτά, όμως οφείλω να ομολογήσω ότι πλήρωσα ακριβά τα μαθήματα που με βοήθησαν να περάσω στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που με πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσω το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθώ στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος...
Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισα να γράφω. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο μου μάθημα κι εγώ η αγαπημένη των φιλολόγων μου. Έκανα όνειρα για μένα κι οι καθηγητές μου στοιχημάτιζαν πάνω μου. Τους έβγαλα ασπροπρόσωπους όταν πέρασα στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσα οικτρά όταν παράτησα τις σπουδές μου για να παντρευτώ. Ωστόσο, κράτησα πάντα σαν εραστή μου τη λογοτεχνία.
Συνέχισα να γράφω και εργάστηκα ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος μου τελείωσε, έκανα την κίνηση να αποτυπώσω τις εμπειρίες μου στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκα το δρόμο που πάντα γύρευα. Μέχρι τότε, δεν πίστευα ότι θα διεκδικούσα ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη μου για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή με παροτρύνουν να μπερδεύομαι κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν αέναα και πεισματικά την ενηλικίωσή μας.


Από τις Εκδόσεις Λιβάνη έχουν εκδοθεί τα βιβλία της

Όταν οι Γυναίκες Τολμούν, Σε Βλέπω Παντού,

Το Πολύ δεν Είναι Πάντα Αρκετό,

Σκιές στο Χρόνο, 

Ζωή μου, Εσύ…,

Αγεφύρωτες Σιωπές,

Χωρίς Εσένα  (παράλληλη λογοτεχνία με το βιβλίο 

Δεν Υπήρξα Ποτέ της Θάλειας Κουνούνη),

Μια Ανάσα Μακριά, 

Η  Άγνωστη Δίπλα μου. 


Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο της

Ασκίμ θα Πει Αγάπη από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα.


Σύνταξη και επιμέλεια: Φαίη Δεληγιώργη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφείτε Στην Σελίδα Μας

Αναγνώστες

Συνολικές προβολές σελίδας

Σχόλια Αναγνωστών

Επικοινωνήστε Μαζί Μας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *