Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

"CONFITEOR"

ΦΑΚΕΛΟΣ: ΑΡΕΤΗ ΚΑΜΠΙΤΣΗ


Η άποψη της φίλης μας Αρετής Καμπίτση για το βιβλίο 


"CONFITEOR"
Συγγραφέας Ζάουμε Καμπρέ
Εκδόσεις Πόλις

Διαβάσαμε ΖΑΟΥΜΕ ΚΑΜΠΡΕ και...
''Confiteor"

 Λατινιστί :ομολογώ ,εξομολογούμαι, μετανοώ.

Όταν αποφάσισα να διαβάσω τούτο το βιβλίο δεν το έκανα για κανέναν άλλο λόγο, πέρα από την ανάγκη που είχα από μια μετάνοια, μια εξομολόγηση, μια ομολογία αλήθειας και πίστης. Από την πρώτη κι όλας σελίδα το Confiteor είναι αυτό που δηλώνει η λέξη: Ομολογία. Ένα βιολί, το Bιαλ, περιστρέφεται γύρω από τις ζωές των πολλών και πολύπλευρων χαρακτήρων που ο συγγραφέας έχει τοποθετήσει μέσα στο βιβλίο, ενώ ο Aντριά, ο κεντρικός ήρωας, πάλλεται μεταξύ του καλού και του κακού, του παρελθόντος και του παρόντος. O έρωτας, το βιολί, το Άουσβιτς, η ιερά εξέταση, περνούν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, σαν σε ορχήστρα, με την μουσική κυρίαρχη και πανταχού παρούσα.
Ο Aντριά γράφει αυτές τις σελίδες και τις αφιερώνει στην πολυαγαπημένη του Σάρα. Την Σάρα που γι’ αυτόν υπήρξε ο μεγάλος του έρωτας, την Σάρα που την έχασε εξαιτίας της διαμάχης των γονιών τους, αλλά που την βρήκε έπειτα από πολλά χρόνια και που θα την ξαναχάσει εξαιτίας του βιολιού και του ένοχου παρελθόντος του.

Όλοι αλλάζουν μα το βιολί παραμένει ίδιο κι απαράλλακτο, με το υπέροχο χρώμα του, τα χαραγμένα γράμματα, τις αιματηρές γρατζουνιές του, το εξαιρετικής ποιότητας ξύλο. Μπαίνει από ζωή σε ζωή και την αναταράσσει, σαν να θέλει να προσδώσει στην καθεμιά λίγη από την ιστορία του. Για να είμαι ειλικρινής δεν κατάφερα να καταλάβω εάν ο ήρωας του βιβλίου είναι ο Αντριά ή το ίδιο το βιολί, όμως όπως και να ‘χει κατάφερα να συνειδητοποιήσω πως μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά που μάχεται την φωτεινή και είναι μάταιο να περιμένουμε να αναγνωρίσουμε τον νικητή.

Διαβάζοντας σελίδα σελίδα, καταλαβαίνουμε πως το Confiteor δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα. Δεν είναι σίγουρα το βιβλίο που θα το ξεπετάξουμε σε μια δυο μέρες και θα το αποθηκεύσουμε στην βιβλιοθήκη  σαν ένα ακόμα ανάγνωσμα.

Η εναλλαγή πρώτου και τρίτου προσώπου, μέσα στην ίδια πρόταση ακόμα, μας αναγκάζει να ξεφυλλίσουμε προς τα πίσω, να ξαναδιαβάσουμε, να δούμε τι μας διέφυγε. Ναι, το ομολογώ, δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα, παρόλα αυτά, αξίζει τον κόπο να αφιερώσουμε λίγο απο τον χρόνο μας  σε αυτές εδώ τις 723 σελίδες, αφού το αποτέλεσμα μας  δικαιώνει.

Προσωπικά μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μια σκηνή του βιβλίου, εκείνη που ο Αντριά απαντά στην σκέψη της μητέρας του, στην μητρική απορία για το τι έπρεπε να κάνει μαζί του: “να με αγαπήσεις μητέρα, να με κοιτάξεις στα μάτια, να με ρωτήσεις τι θέλω”.
Έκλαψα, γέλασα, συγχώρεσα κι αν με ρωτήσετε αν με άλλαξε το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ξέρω να απαντήσω, όμως μπορώ να πω πως μετά από 723 σελίδες εσωτερικής πάλης δεν είσαι ο ίδιος με πριν..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφείτε Στην Σελίδα Μας

Αναγνώστες

Συνολικές προβολές σελίδας

Σχόλια Αναγνωστών

Επικοινωνήστε Μαζί Μας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *